Array ( [0] => < [1] => p [2] => > [3] => 纂 [4] => 纂 [5] => 枣 [6] => 实 [7] => 繁 [8] => , [9] => 嘒 [10] => 嘒 [11] => 蝉 [12] => 声 [13] => 稠 [14] => 。 [15] => 炎 [16] => 暑 [17] => 尚 [18] => 尔 [19] => 炽 [20] => , [21] => 西 [22] => 风 [23] => 犹 [24] => 未 [25] => 秋 [26] => 。 [27] => < [28] => / [29] => p [30] => > [31] => < [32] => p [33] => > [34] => 怜 [35] => 子 [36] => 触 [37] => 热 [38] => 行 [39] => , [40] => 不 [41] => 惮 [42] => 道 [43] => 里 [44] => 脩 [45] => 。 [46] => 栈 [47] => 阁 [48] => 天 [49] => 下 [50] => 险 [51] => , [52] => 锦 [53] => 城 [54] => 西 [55] => 南 [56] => 陬 [57] => 。 [58] => < [59] => / [60] => p [61] => > [62] => < [63] => p [64] => > [65] => 过 [66] => 家 [67] => 因 [68] => 上 [69] => 冢 [70] => , [71] => 圣 [72] => 恩 [73] => 贲 [74] => 林 [75] => 丘 [76] => 。 [77] => 鞍 [78] => 马 [79] => 虽 [80] => 驱 [81] => 驰 [82] => , [83] => 於 [84] => 义 [85] => 不 [86] => 可 [87] => 留 [88] => 。 [89] => < [90] => / [91] => p [92] => > [93] => < [94] => p [95] => > [96] => 子 [97] => 村 [98] => 瑚 [99] => 琏 [100] => 器 [101] => , [102] => 用 [103] => 世 [104] => 美 [105] => 且 [106] => 周 [107] => 。 [108] => 明 [109] => 时 [110] => 方 [111] => 任 [112] => 贤 [113] => , [114] => 驿 [115] => 程 [116] => 难 [117] => 久 [118] => 游 [119] => 。 [120] => < [121] => / [122] => p [123] => > [124] => < [125] => p [126] => > [127] => 去 [128] => 去 [129] => 早 [130] => 言 [131] => 还 [132] => , [133] => 庶 [134] => 解 [135] => 离 [136] => 别 [137] => 忧 [138] => 。 [139] => < [140] => / [141] => p [142] => > ) Array ( [0] => 送 [1] => 谢 [2] => 伯 [3] => 琰 )
元代·赵孟頫的简介
赵孟頫(1254—1322),字子昂,号松雪,松雪道人,又号水精宫道人、鸥波,中年曾作孟俯,汉族,吴兴(今浙江湖州)人。元代著名画家,楷书四大家(欧阳询、颜真卿、柳公权、赵孟頫)之一。赵孟頫博学多才,能诗善文,懂经济,工书法,精绘艺,擅金石,通律吕,解鉴赏。特别是书法和绘画成就最高,开创元代新画风,被称为“元人冠冕”。他也善篆、隶、真、行、草书,尤以楷、行书著称于世。
...〔► 赵孟頫的诗(64篇)〕