Array ( [0] => < [1] => p [2] => > [3] => 月 [4] => 净 [5] => 闺 [6] => 偏 [7] => 冷 [8] => , [9] => 更 [10] => 深 [11] => 夜 [12] => 转 [13] => 长 [14] => 。 [15] => 霜 [16] => 纨 [17] => 犹 [18] => 掩 [19] => 扇 [20] => , [21] => 露 [22] => 縠 [23] => 未 [24] => 飘 [25] => 香 [26] => 。 [27] => < [28] => / [29] => p [30] => > [31] => < [32] => p [33] => > [34] => 解 [35] => 带 [36] => 惭 [37] => 连 [38] => 理 [39] => , [40] => 引 [41] => 被 [42] => 愧 [43] => 鸳 [44] => 鸯 [45] => 。 [46] => 谁 [47] => 能 [48] => 未 [49] => 相 [50] => 识 [51] => , [52] => 还 [53] => 为 [54] => 守 [55] => 空 [56] => 床 [57] => 。 [58] => < [59] => / [60] => p [61] => > ) Array ( [0] => 为 [1] => 寒 [2] => 床 [3] => 妇 [4] => 赠 [5] => 夫 [6] => 妇 [7] => 诗 )
隋代·王胄的简介
王胄(558~613年),字承基,祖籍琅玡临沂(今山东临沂),生于润州建康城(今江苏南京),王导八世孙。隋朝大臣,文学家。少有逸才,初仕陈朝,陈亡入隋,晋王杨广引为学士。大业初年,为著作佐郎。从征辽东,进授朝散大夫。生性疏率不伦,自恃才高,凌傲时人。杨玄感常与交游,大业九年(613年)杨玄感谋反败亡,潜还江左,被捕坐诛。
...〔► 王胄的诗(19篇)〕